مناقشات

الن بدیو، که شاید «مناقشات» از جدلی‌ترینِ دیالوگ‌هایش با دیگر اندیشمندان (اغلب فرانسوی)می باشد، ژان-کلود میلنری را مقابل خود می بیند که روزگاری، پیش از مه ۶۸ به مدت کوتاه و تأثیرگذاری با وی در سازمان چپ پرولتاریی رفیق و هم‌ فکر بود. پس از وقایع مه ۶۸ در رابطه‌ی این دو، گسستی برطرف‌ نشدنی ایجاد شد. مقاله‌ی بدیو در سال ۲۰۰۰ که در آن به نوفیلسوفان و، خصوصاً، به بنی لوی، دوست نزدیک میلنر، می‌تاخت، به عمیق‌ تر شدن و به قطع رابطه‌ی این دو در همان سال منجر شد. آنان تا سال۲۰۱۲ بر تصمیم خصمانه‌ی خود پابرجا  ماندند، تا این‌ که مرگ رفیقی آنان را سر راه هم قرار داد و به پیشنهاد بدیو و به کمک فیلیپ پُتی این دیالوگ جدلی ممکن شد. هدف عمده‌ی ترجمه‌ی این اثر، که تنها قدمی سکندری ‌خوران در این راه است، معرفی ژان-کلود میلنر به فارسی‌ زبانان و تعریض راهِ نقد، تکمیل و به‌سازیِ آرای متفکرانِ تقریباً بی‌رقیب در «بازارِ» اندیشه‌ی این روزهاست. متفکران براستی  رادیکالی، همچون بدیو، که نیروی انتقادی‌ اندیشه‌شان، به ‌وسیله‌ی فتیشیزه‌ شدن آن در اذهان بسیاری، بی‌رمق شده است.

بخشی از کتاب

فیلیپ پُتی (فپ): الن بدیو و ژان-کلود میلنر، بسیار خرسندم که گرداننده‌ی این مکالمه‌ی میان شما دونفرم. از بی‌اعتمادی
دوطرفه‌ی شما به «حرارت کاذب رسانه‌ای»، و از تمایلتان به دوری از نوع خاصی از اجماع ‌نظر نیز آگاهم. اما این مسئله این امرواقع را نفی نمی‌کند که تفاوت‌های ژرفی میان برنامه‌ی روشن‌فکری و جهان‌بینی‌تان وجود دارد. چیزی که مدنظر دارم، در درجه‌ی اول مواجهه‌ی شما با سیاست درکل و با افلاطون به‌صورت خاص، و البته دیدگاه‌های تان درباره‌ی تاریخ، کلیت، و نامِ «یهودی» است. رابطه‌ی شما با ریاضیات و فقدانِ وابسته به آن، و همین‌طور پرسش از سوژه و امر نامتناهی را نیز در ذهن دارم. بااین‌حال، بر این باورم که وقتی به مسئله‌ی پایان چرخه‌ی انقلاب‌ها، نقش چپْ امروزه یا جایگاه فرانسه در جهان می‌رسیم، بین شما اختلاف‌ نظری وجود ندارد.